Ból i radość leżą razem ...

 Boże, daj mi samotność, bo nienawidzę ludzi.

 Największym autorem zajmujących historii jest życie.

 Szkoda, że nie możemy zatrzymać tej chwili,
tu i teraz, żeby żyć w niej na zawsze.

 My, wiedzieliśmy, że trzeba umierać publicznie.

 Niczym zakochany diplodok trąca mnie swoją malutką i płaską główką.

 Gdyby się zawahała, zaczęłaby wątpić, a wątpliwości mogłyby okazać się jej zgubą.

 - Dwoje ma szansę przeżyć tam, gdzie jedno by padło.

 Jesteśmy popędzani przez życie, ale może warto się czasem zatrzymać.

 Jednakowo ważne jest wychowanie dzieci jak i rodziców.

 Wojny wybuchają i toczą się, ale zawsze się kiedyś kończą, prawda?