Myślę, że najwspanialsze wspomnienia związane są z najbardziej nieprawdopodobnymi miejscami. To dowodzi, że spontaniczność jest bardziej satysfakcjonująca niż skrupulatnie zaplanowane życie. Drobiazgowo zaplanowane cokolwiek.
Kolory były z telewizji i światło świata przepadało w nich bez śladu.
Dobre uczucia zawsze zostają wynagradzane. Na tym przecież polega rytm świata.
To, co jest dobre, żeby być szczęśliwym: wzruszająca ulotność życia, dzięki której docenia się chwile szczęścia oraz śmiertelność, dzięki której przestaje się bać życia i docenia się każdy jego moment.
Lepiej mieć do czynienia z adwokatem, aniżeli z doktorem i księdzem.
Niektórzy z występujących w tej opowieści zginęli. Reszta przeżyła.
Bronić się przed namiętnością, czy ślepo jej ulec? Co jest mniej niszczycielskie?
Nie wiem.
Potrzeba jest bodźcem myśli, myśl podnieca do czynu.
Życie to nie jest to, co przeżyliśmy, ale to, co zapamiętaliśmy i jak to zapamiętaliśmy. Tak naprawdę zawsze jesteśmy na początku, zawsze na przeddzień pełnej dojrzałości. Każda chwila jest inna od pozostałych. Nie ma dwóch jednakowych chwil. Ta jest, ta już nie ma. Tego uczymy się na starość.
Im akurat dość łatwo przychodziło być komunistami, biedy nie klepali.
Jeśli ktoś przed tobą obmawia kogoś, przed innymi obmówi ciebie.
