[...] miało być dobrze, jest jak zwykle.

 "Jak żyjesz, Kochana?
Jak żyjesz
wśród coraz zimniejszych ścian
ulatnia się z nich wilgotna
woń naszych ciał
Czy Ci nie chłodno?
Jak zasypiasz
nie na mojej
piersi
nieopleciona gałęziami
moich rąk, moich nóg
kto poprawi
opadającą rękę – nim zemdleje
Jak wracasz z niespokojnych snów
bez pocałunków, które jeszcze się śnią
a już budzą
każde włókienko Twego ciała
każdą żyłkę
Jak wędrujesz labiryntem głuchych ulic
nie trzymając się mojej ręki
Jak wchodzisz po zmęczonych schodach
Jak żyjesz kochana
beze mnie?
Dlaczego żyjesz?"

 Są w życiu takie momenty w których nie oczekujemy żadnych słów pocieszenia, tylko chcemy odczuć, że jesteśmy dla kogoś ważni..

 Miłość - mruknęła nad zlewem. - Nikt zakochany nie wie, jak, u diabła, się z nią obchodzić.

 
Niemożliwe jest zbudowanie solidnego fundamentu na piasku niepewności.

 Jeżeli da sobie radę, dobrze, jeżeli umrze, drugie dobrze, chodzi tylko o to, aby wszystko odbyło się legalnie.

 O tym co się widzi, decyduje wnętrze tego, który patrzy.

 Czas to grząskie błocko.
Przecieka przez palce.
I wsysa jak bagno.

 Czy we dwoje jest się trochę mniej samotnym, czy też podwójnie samotnym?

 Wszystko, co warte zachodu jest przerażające.

 To człowiek, a nie Bóg stworzył ideę grzechu pierworodnego.