Całe życie człowiek się na własnej głupocie mądrości uczy!
Całe życie człowiek się na własnej głupocie mądrości uczy!
Życie samo w sobie jest niewyjaśnioną zagadką.
Powiedziała mi: Tak bardzo się boję... Zapytałem: Czego? A ona: Bo jestem tak bardzo szczęśliwa. Takie szczęście jest aż przerażające. Zapytałem ją, dlaczego tak uważa. Odpowiedziała: Bo takie szczęście przytrafia się tylko wtedy, gdy zaraz ma się coś utracić.
Nie daj się nikomu zakrzyczeć, żyj bez strachu, a wygrasz.
Co jawnie darujesz, potajemnie będzie ci zwrócone.
Przyjaciele przychodzą i odchodzą, wrogowie gromadzą się.
Wiedział, że słowa mogą okazać się równie groźne, jak stal.
Zawsze wyobrażałem sobie Raj pod postacią biblioteki.
Religia to nie cyrk, z nieboszczykami wyskakującymi co chwila z grobów!
Pamiętaj, że to, co wpuszczasz do głowy, pozostaje w niej na zawsze.
Przychodzą takie chwile, że nie wiem już, co z sobą zrobić. Kiedyś pomyślałam, wsiądę w pociąg i przyjadę do ciebie. Ale to przecież o wiele za późno, o lata za późno, o całe życie za późno.