Człowiek szuka wolności dopiero wtedy, kiedy czuje się zniewolony.

 Płacze nad dziećmi, które utraciła, nad mężem, którego nigdy nie przestała kochać, i nad światem, w którym nie ma dla niej miejsca.

 To był dobry dzień, jeden z tych, które chowasz w pudełku na dnie szuflady i wyciągasz kiedy jest ci naprawdę smutno.

 Wszędzie tam gdzie jest światło, jest również cień.

 Nie da się nawet opowiedzieć, dlaczego pewnych rzeczy nie da się opowiedzieć.

 Lepiej zginąć własną drogą,
niż ocalić się, idąc cudzą.

 -Idź spać.
-Idź do diabła.
Zgrzyta zębami. Idzie do drzwi.
-Jestem już w połowie drogi.

 Chorujemy przed śmiercią po to, byśmy mogli odwyknąć od własnego ciała.

 Czymże jest, Wilhelmie, sercom naszym świat bez miłości? Tym zapewne, czym byłaby bez światła latarnia magiczna. Ledwo wstawisz w nią lampkę, natomiast jawią się na białej ścianie barwne obrazy! A choćby były one tylko przelotnymi złudami, to jednak są nam szczęściem, stoimy jak młodziki
i z zachwytem patrzymy
na to cudowne zjawisko.

 Umysł ludzki to pusty pokoik, który powinno się umeblować według własnego wyboru.

 (...) powinniśmy szukać tego, co niezwykłe i zadziwiające (...), być może jest to jedyne co możemy zrobić, by przeciwstawić się uprzykrzonej nudzie tego świata.