Promieniując ciepłem niczym lodówka zapakowana lodem.

 Człowiek obdarzony tylko dumą albo tylko pokorą, nie jest całkowitym człowiekiem.

 Zawiść jest jak ślepiec, który chce ci wykuć oczy...

 I wiosna przyniosła mi okropny śmiech idioty.

 Strach jest teraz jak koc: dusi mnie, nie pozwala oddychać.

 Na ogół staram się zwalczać własne szajby. Tę pielęgnuję.

 Człowiek z epoki katastrof nie ma własnego losu, nie ma charakteru, nie ma własnych myśli.

 Myślę, że w ostatecznym rozrachunku należymy do tego, co kochamy.

 Co bardziej dokuczy, to rychlej nauczy.

 Jak łatwo stać się nikim będąc wszystkim

 Życie się kończy, gdy przestaje się je przeżywać.