Na ogół staram się zwalczać własne szajby. Tę pielęgnuję.

 Nasze nieszczęście osiąga najwyższy punkt dopiero wtedy, gdy przewidujemy, że w najbliższej przyszłości powinna się pojawić praktyczna możliwość szczęścia.

 I coraz większa była/nad moim dniem wieczność.

 (...)zmieniałem się w kałużę głupoty.

 Ach, ta boleść. Och, ten ból. Zawsze pada. W duszy mej.

 Samotność - jakaś ty
przeludniona.

 Za dwadzieścia lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj

 A kiedy ona cię kochać przestanie, zobaczysz noc w środku dnia, czarne niebo zamiast gwiazd, zobaczysz wszystko to samo, co ja.

 Istnieją rzeczy piękne.

 To miasto umarło.

 Ale to już los wszelkiej dialektyki - kto wojuje pojęciami, od pojęć ginie.