jestem pewna, że kiedyś żyłam w innym świecie, powraca wciąż ...

 Choćby i najtęższa zima – tylko do wiosny trzyma.

 Człowiek czasem ma już dość uciekania. Świat staje się bardzo mały, kiedy nie masz się gdzie podziać.

 Żyjemy długo, bardzo długo i pracowicie, w przerwach pomiędzy intensywnymi momentami największego smutku – i także największej radości, żyjemy w ekstatycznych momentach,
lecz pomiędzy nimi trwają epickie przerwy.
W życiu najwięcej jest właśnie tych przerw, które, spragnione może następnej epifanii, lękające się następnej klęski, rozpościerają się między wielkimi i rzadkimi momentami jak łagodny płaskowyż, w wysokich górach. Póki znajdujemy się na płaskowyżu nie umiemy nigdy zgadnąć, co jeszcze się wydarzy, co przyniesie następne gwałtowne uderzenie życia. Nieraz myślimy, że nic się już nie wydarzy, że smutek nigdy się nie skończy. Ale na ogół mylimy się – zawsze przychodzi następny wstrząs,
czasem też następna radość. Zawsze przychodzi
kolejny rozdział, a w nim ukryte skarby –
żyjemy w chwili i w trwaniu.

 Opanuj konia, na którym jeździsz, zanim spróbujesz ujeździć innego.

 ... lubię walczyć z przeciwnościami losu, ale nie czekaniem.

 Przyjaciele często okazują się wrogami a obojętni nagle wyciągają pomocną dłoń.

 W porównaniu z miłością nienawiść to łatwizna.

 Drzewa umierają stojąc.

 Mówią, że strach jest chorobą.

 Jeśli nie starasz się przełamywać barier, pewnego dnia to one skutecznie przyprą cię do muru.