Zawsze, kiedy nie zrozumiesz, pytaj. Wszystko jest ważne. Każde pytanie ma znaczenie. Nikt nie jest mądry, dopóki nie zrozumie, że pytanie o zrozumienie nie jest oznaką głupoty.
Człowiek jest wcale nie człowiekiem, dopóki nie zdołał zakwestionować w sobie człowieka. Dać człowiekowi pełną jego miarę, to znaczy pojąć go jako problem, którego rozwiązanie oznacza zarazem przekreślenie tego, co od niego oczekujemy.
Ludzie, tak naprawdę, nie są stworzeni do żyjąc w pokoju. Ludzie są stworzeni do żyjąc dla siebie, po to, by dzięki nowemu, niekorzystnemu doświadczeniu mogli podnieść się ponad siebie i dodać do sumy własnych, osobistych szczęść coś więcej niż myśleli, że mogą. Gwałtownie, namiętnie, z niewysłowioną radością. To jest życie, które prowadzą prawdziwe osoby.
Nie można żyć swoim życiem tylko pomagając innym. Musisz czerpać z własnej mocy i zdrowia, aby dostrzec, jak ważne jest twoje życie. Możesz pomagać innym, ale najpierw musisz zadbać o siebie.
Nie jest ważne, jak wolno idziesz, póki nie zatrzymujesz się.
Czasami twoja wrażliwość sprawia, że czujesz się zbyt wielkim nieudacznikiem. Ale to jest to, co czyni ciebie silnym. Ta wrażliwość czyni cię ludzkim, prawdziwym człowiekiem.
Nie oceniaj osoby, zanim ją naprawdę poznasz. To, co wydaje się na pierwszy rzut oka, może ukrywać zupełnie inną prawdę. Samych siebie często nie rozumiemy, jak możemy więc pretendować do zrozumienia innych?
Szczęście to moment między zbyt mało, a zbyt dużo. Zbyt mało i zbyt dużo rujnuje człowieka – nie tylko łamiąc go moralnie, lecz obracając wręcz w ruinę jego zdrowie. Szczęście – to jest akurat.
Mądry człowiek mówi, gdy ma coś do powiedzenia. Głupiec mówi, bo musi coś powiedzieć. Przez swoje milczenie można powiedzieć więcej niż słowami.
Nie jesteśmy na tyle mądrzy, żeby przewidzieć wszystko, ani na tyle młodzi, żeby zapomnieć o wszystkim. Jesteśmy towarzyszami podróży, nikt z nas nie jest lepszy od drugiego. Każdego z nas obciąża przeszłość, zniechęca przyszłość i ogranicza teraźniejszość.
