Życie jest jak jazda na rowerze. Aby zachować równowagę, musisz się poruszać.
Poboisz się, poboisz i umrzesz i tyle będziesz mieć z tego życia.
Życie jest ciągłym wehikułem czasu, niosącym nas przez chwile pełne ekstazy i stagnacji. Przeżywanie tego jest zarówno przywilejem, jak i obowiązkiem każdego człowieka.
W wypowiedzianych słowach jest tlen: powietrze, którym oddycha małżeństwo.
Chory jest jak miasto otwarte po kapitulacji. Nowe życie wejdzie w niego różnymi drogami, wchłaniać je będzie całym ciałem, wszystkimi porami skóry.
Nawet radość z obecności ukochanego mężczyzny przeżywa się w samotności.
Strach przed przyszłością czasami decyduje o naszej teraźniejszości.
Wszelka niedorzeczność znajdzie swego mecenasa wśród filozofów.
Bądź wdzięczny za wszystkich trudnych ludzi w Twoim życiu. Oni sprawili, że wiesz, kim nie powinieneś być.
Czuję się sam, sam, sam, chociaż otoczony…
