
Życie jest padołem płaczu, ale zdaje mi się, że są ...
Życie jest padołem płaczu, ale zdaje mi się, że są na nim ludzie, co lubią płakać.
Większość szuka w miłości wieczystej ojczyzny. Inni, ale bardzo nieliczni, wiecznego podróżowania. Ci ostatni są melancholikami, którzy muszą obawiać się zetknięcia z Matką-Ziemią. Szukają kogoś, kto uchroni ich od smętku macierzy.
Czasami wydaje się nam, że ludzie są loteryjnymi losami: że znajdują się obok nas, by urzeczywistnić nasze absurdalne nadzieje.
Nie jestem przyzwyczajona do tego, że mnie kochasz.
Zacząłem pisać jakieś opowiadanie, ale było tak smętne, że nawet moje pióro się porzygało.
Zamierzam złożyć mu propozycję nie do odrzucenia.
Czasem drzewa przesłaniają nam las...
Bóg jest we wszystkim, co nas otacza, trzeba go przeczuwać, przeżywać.
Jeżeli ktoś cię denerwuje, obsadź go w innej roli.
Kochać kogoś i być kochanym to najcenniejsza rzecz na świecie.
Czasem chcemy zadać pytanie, ale boimy się usłyszeć odpowiedzi.