(...) jesteś tyle wart, ile potencjał, który masz w sobie.

 Trochę ciebie weszło we mnie na zawsze jak trująca skaza.

 Środowisko każdej istoty jest kluczem do jej tożsamości.

 Ciekawa rzecz, ale zauważył pan,
że im bardziej ludziom na czymś
zależy, tym mniej o to dbają?
Zupełnie jakby myśleli, że
jest im to dane raz na zawsze
i nie zdawali sobie sprawy,
że czas niesie zmiany.

 Można pojechać daleko, lecz nie ucieknie się od samego siebie. Tak jak od cienia.

 Jestem wolnym duchem, który nigdy nie miał dość odwagi na wolność.

 Wy, ludzie, jesteście tak kruchymi
istotami. Niby wszystko jest w porządku,
ale w każdej chwili możecie bezpowrotnie odejść.

 Życie jest baśnią, a my jej bohaterami, co chcą żyć długo i szczęśliwie.

 Wymykają mi się słowa, jakich umysł jeszcze nie zaakceptował.

 Żałoba to dom, który znika ilekroć ktoś zapuka do drzwi, dom, który wzlatuje w powietrze przy najlżejszym powiewie, który wkopuje się w ziemię, kiedy wszyscy śpią

 Ten dąży najszybciej, kto idzie samotnie.