Poezja wnosi ogromne piękno do życia, ale także i wielki ...
Poezja wnosi ogromne piękno do życia, ale także i wielki smutek.
Nie myślcie, że możecie kierować miłością. Miłość bowiem, jeśli uzna was za godnych, pokieruje sama waszym postępowaniem.
Uświadamiam sobie nagle, że umieranie jest proste. To życie jest trudne.
Nie rozumiem, jak to się dzieje, że wszystko się tak gwałtownie zmienia, że kolejne warstwy naszego życia grzęzną pod następnymi. Nie wiem, ile tak można wytrzymać. Kiedyś pewnie wszyscy wybuchniemy.
Za pieniądze można sobie kupić atrakcyjną aparycję, ale forsą nie zmieni się duszy, nie zmyje brudu, nie wypoleruje porysowanej powierzchni.
Najczęściej nasi najlepsi przyjaciele są sprawcami naszego upadku.
Tajemnica, którą się dzielimy, przestaje być tajemnicą.
I myśleliśmy o tej nieprawdopodobnej rzeczy, którą przeczytaliśmy, że ryba, samotna w swoim słoju - smutnieje, a kiedy jej włożyć lusterko - znów robi się wesoła...
Widzisz - powiedział Mniho. - Jesteś tak samo bez serca jak ja. I słusznie.
Kocham cię, to nic i wszystko zarazem.
Lubię myśleć o życiu jak o nieskończonej układance z tak niezwykłą liczbą elementów, że bez względu na to, ile z nich uda nam się do siebie dopasować, obraz i tak pozostaje niedokończony.