Drażni nas u innych to, czego nie akceptujemy u siebie.

 Pragnę malować tak, jakbym fotografował sny.

 Trzeba mieć szacunek do śmierci.

 Żyłam z ludźmi, więc jestem zła.

 Tak długo opakowywałem się w milczenie, że trudno mi się rozpakować w słowach.

 Tylko bankruci umysłowi prowadzą sprzeczki.

 Sztuka i wykwintne wina, dwie dziedziny, które pozostają dla mnie absolutną tajemnicą.

 Kogo widzimy, kiedy widzimy samych siebie?

 Tego co przeznaczone, tego się przecie i tak nie uniknie.

 Nie mogę sobie pozwolić na zbyt duży stres, to mi szkodzi.

 Ale taki już jest człowiek: ceni naprawdę tylko to, czego nie ma.